Upodmiotowienie społeczności lokalnych oraz rozwój samorządu terytorialnego są warunkiem zrównoważonego rozwoju wsi. Specjaliści podkreślają rolę aktywności aktorów lokalnych w wykorzystywaniu dostępnych zasobów i potencjałów. Dostrzegają znaczenie tzw. miękkich czynników rozwoju, jak kapitał społeczny czy zasoby kulturowe. Wyłania się zatem nowy paradygmat rozwoju wsi, który zakłada, że to specyficzne dla danego obszaru zasoby - naturalne, ludzkie, społeczne, kulturowe - decydują o jego rozwoju, siłami dynamizującymi zaś są inicjatywy lokalne i przedsiębiorczość.
Ważne staje się kształtowanie umiejętności, tworzenie instytucji i odpowiedniej infrastruktury oraz przezwyciężanie społecznego wykluczenia. Strategię tę wspierają m. in. Deklaracja z Cork, zapowiadająca decentralizację polityki wiejskiej UE, oraz przełomowy dla tej polityki program LEADER. Książka konfrontuje wyniki badań nad zrównoważonym rozwojem z doświadczeniami praktyków życia społecznego. Kierujemy ją zarówno do badaczy, jak i przedstawicieli instytucji zajmujących się realizacją projektów rozwojowych.
