Autor uświadamia nam istnienie swoistego ukrytego czy nawet wstydliwego wymiaru wojny. Co więcej podaje liczne argumenty na rzecz tezy o celowym powszechnym i mniej lub bardziej wyrafinowanym stosowaniu narkotyków oraz substancji psychoaktywnych w warunkach bitewnych. Nie unika przy tym kontrowersyjnych z tradycyjnego punktu widzenia tez dotyczących roli farmakologii na wojnie. Choć na pierwszy rzut oka praca mieści się w obrębie nauk historycznych to w bardzo ciekawy sposób wplata wątki o charakterze m. in. filozoficznym kulturoznawczym socjologicznym i psychologicznym.
Wykorzystuje zatem interdyscyplinarność jako metodę pozwalającą na pogłębienie obszaru badań w celu uzyskania imponującego efektu jakościowego. Książka łączy zalety wartkiego potoczystego wykładu z dziedziny historii wojskowości z publicystyką naukową w najlepszym wydaniu. Z recenzji dr. hab.
