Farmakoterapia w kardiodiabetologii

Choroby układu sercowo-naczyniowego wciąż pozostają główną przyczyną zgonów na świecie, a cukrzyca zyskała niechlubne miano pierwszej niezakaźnej pandemii. Zaburzenia metaboliczne prowadzące do cukrzycy są jednocześnie czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Skutki tego faktu dostrzegamy na co dzień w naszych oddziałach i gabinetach – pacjent diabetologiczny to już teraz lub wkrótce również pacjent kardiologiczny. Pod opieką diabetologa często znajduje się pacjent po niedawnym incydencie wieńcowym, z niewydolnością serca, migotaniem przedsionków lub źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. Z kolei pacjent z hiperglikemią – czy to w przebiegu świeżo zdiagnozowanej cukrzycy, czy z powodu niewłaściwej kontroli parametrów gospodarki węglowodanowej – często trafia pod opiekę kardiologa. Dodajmy do tego jeszcze zarządzanie gospodarką lipidową i skoordynowanie komunikacji pomiędzy różnymi poradniami specjalistycznymi, co często spada na barki lekarzy POZ… A może warto podejść do tego inaczej? Spotkajmy się w gronie przedstawicieli różnych dziedzin medycyny, którzy codziennie zajmują się pacjentami z cukrzycą i chorobami sercowo-naczyniowymi, i porozmawiajmy o możliwościach farmakoterapii, które są obecnie dostępne w kardiodiabetologii. Jaką rolę odgrywają flozyny, analogi GLP-1, a także pochodne sulfonylomocznika czy inhibitory DPP-4? Jak optymalizować terapię przeciwpłytkową i przeciwzakrzepową u pacjentów z cukrzycą? Kto wygrał pojedynek pomiędzy inhibitorami konwertazy angiotensyny a sartanami, czy warto jeszcze stosować fibraty, i jaka jest prawda o efektach działania beta-adrenolityków u pacjentów z cukrzycą? Co diabetolog chciałby przekazać kardiologowi, a co kardiolog chciałby powiedzieć diabetologowi?