Album przenosi ścieżki dźwiękowe z horroru, samplowaną bibliotekę i nagrania z j-popu do krainy niczyjej pomiędzy grime, early dubstep i Chicago footwork. Głównie instrumentalne, zygzaki pomiędzy hipnotycznymi, spuszczonymi pętlami, warczącymi dronami i postrzępionymi pociskami androidów znikają, przeplecione przez twitchy, transatlantyckie rytmy i sub-bas, niesłyszalne przez głośniki laptopa. Budując powoli, ale bardziej optymistycznie niż poprzednie albumy, wiele z tych utworów ma więcej wspólnego z singlami Kode9 z ostatnich kilku lat, niż z jego dwoma wcześniejszymi albumami z The Spaceape. Limitowany, zielony transparent w gatefoldzie.
